از کوچه های تنگ و نمناک زمان میگذرم اما

اخر این کوچه کجاست؟

من از ان کوچه میگویم که

گلها ریشه در خاک مسموم دارند

ماهیان در ابهای سربی برکه می لولند

هوا بس زهراگین است

ساقه ها بیمار

درختها بی بر

ماهیها همه لب تشنه اند.

پرندگان مهاجر دیگر به موطن خود باز نمی گردند

اسمان شب ستاره ندارد

زمستان با سپیدی بیگانه است

برگ درختان پیش از خزان میریزند

کسی شکوفه های گیلاس را به یاد ندارد

کسی امدن بهار را باور ندارد

کسی گرمای مهر را به خاطر نمی اورد

خانه ها همه از جنس کاغذ

بر دربهای کهنه زنجیرها بسته اند

دیگر ان کفتر باز محله

اسمانی برای پرواز کبوترها ندارد

ان صیاد کهنه کار خلیج

دیر زمانیست که صدفهایش خالی ست

سلام رهگذر پیر بی پاسخ می ماند

کسی اشک کودک برهنه پا را نمیبیند.

کوچه بس تنگ و تاریک است!

بوی نم و طاعون مشامم را می ازارد!

و من همچنان که میروم

تابلویی میبینم که بر ان نوشته اند:

" بن بست بیگانگی"

اری قرن ما قرن بیگانگیست.!

شهاب باران

توگل سرسبدباغ خيالم بودی

بودی وبودنم ازبودن تو بود،ولی 

رفتی انگار که اميد محالم بودی

خلوتی می خواهم از غم تا بگریم

از غم مادر دو صد دریا بگریم

تا بهشتم زیر پای مادر است

هستی من از دعای مادر است

دوست دارم با صدای مادرانه

بشنوم آن قصه های کودکانه

ای شفا بخش تمام دردها

ا ی خدا تنها تو مگذاری مرا

هستی من از دعای مادر است

تا بهشتم زیر پای مادر است

دلمو بردی باز از نو دیگه چی می خوای

دار و ندارم مال تو دیگه چی می خوای
برو بذار بسوزم من با بی کسی هام
برو بذار بمونم من با دلواپسی هام
هیچی نپرس فقط برو ولی فرا موشم نکن
شمعمو آ تیشم بکن برو و خاموشم نکن
ا گه یه روز ورق زدی دفتر خواطراتتو
یادت بیاد قلب منم میشین چشم به راه تو 

میشین چشم به راه تو
آ ره برو ولی بدون ا ینجا یکی میمرد برات
باور نکردی عشقشو ا گه قسم میخورد برات
میری برو ولی فقط ا ینو یادت باشه عزیز
ا شک زلالتو جلو چشم غریبه ها نریز
هیچی نپرس فقط برو ولی فرا موشم نکن
شمعمو آ تیشم بکن برو و خاموشم نکن

دلمو بردی باز از نو دیگه چی می خوای

دار و ندارم مال تو دیگه چی می خوای
برو بذار بسوزم من با بی کسی هام

گناهی ندارم ولی قسمت اینه
که چشمای کورم به راهت بشینه
برای دله من واسه جسم خستم
منی که غرورو تو چشمات شکستم

سر از کار چشمات کسی در نیاورد

که هرکی تو رو خواست یه روزی بد آورد
برای دل من واسه جسم خستم
منی که غرور رو تو چشمات شکستم
واسه من که برعکس کار زمونه
یکی نیست که قدر دلم رو بدونه
گناهی ندارم ولی قسمت اینه
که چشمای کورم به راهت بشینه

هنوزم زمستون به یادت بهاره
تو قلبم کسی جز تو جایی نداره
صدای دلم ساز ناسازگاره
سکوتم به جز تو صدایی نداره
تو خواب و خیالم همش فکر اینم
که دستاتو بازم تو دستام ببینم
ولی حیف از این خواب پریدم
که بازم با چشمایه کورم به راهت بشینم

سر از کار چشمات کسی در نیاورد

که هر کی تو رو خواست یه روزی بد آورد
برای دل من واسه جسم خستم
منی که غرور رو تو چشمات شکستم

 مطمئن باش و برو، ضربه ات کاری بود!

 تو برو ، برو تا راحتتر، تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم

 آماده ی رفتن است  دير آمده ای

در حال شکستن است دير آمده ای

                         اين را که به روی شانه ها می آرند

از ازل ايل وتبارم همه عــــــاشق بودند

     سخت دلبسته ی اين ايل وتبارم چه کنم!

من کزين فاصله غارت شده ی چشم توام

 چــون به ديدار تو افتد سرو کارم چه کنم؟

يک به يک با مژه هايت دل من مشغول است

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری می افتی بر میگرده و با عجله می یاد سمت تو

بدون براش عزیزی

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری می خندی بر میگرده و نگات می کنه

بدون واسش قشنگی

اگه یکی رودیدی که وقتی داری گریه می کنی برمیگرده میاد باهات اشک میریزه

 بدون دوستت داره

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری با یه نفر دیگه حرف میزنی ترکت می کنه

بدون عاشقته

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری ترکش می کنی فقط سکوت می کنه 

بدون دیوونته

اگه یکی رو دیدی که از نبودنت داغون شده

بدون که براش همه چی بودی

اگه یکی رو دیدی که یه روز از بی تو بودن می ناله

بدون که بدون تو می میره

اگه یکی رو دیدی که که بعد از رفتنت لباس سفید پوشیده

بدون که بدون تو مرده

اگه یه روز دیدیش که یه گوشه افتاده و یه پارچه سفید روش کشیدن

بدون واسه خاطر تو مرده